Düş Köprüleri kurulurken..

Bir kaç gün önceki “hayat çok acayip food court’lar neyim” başlıklı yazımda zaman, an, zamanın kapitalizm tarafından kullanılması gibi kavramlar üzerinde durmuştum. Zaman, “an” ve mutluluk, üzerinde düşündüğüm kavramlar.

Floransa, 2010, ÖM.
Tesadüfler, karşılaşmalar, zamanın bir başka yüzü de onlar. “Geçmişin mırıltısı karşılaşmalarla duyulur; onlarla ilgili ruhani deneyimin ise önceki yaşamda yeri vardır.” der Walter Benjamin, Proust ve Baudelaire üzerine bir zaman incelemesi yaparken.
Correspondence’lar anımsamanın verileridir, Benjamin’e göre.
Bu fotoğrafı, bu yıl yeniden gittiğim Floransa’da çektim. Uffizi müzesi vardır; İtalyan Rönesansının en değerli tabloları, heykelleri o müzededir.

Karşısında ise bir tadilat vardı; üzerini de bu tabloyla kapatmışlardı.

Biri de kalbi tam ortaya oturtmuştu.

Bu ana gülümseyip çekmekten başka elden ne gelirdi? 1400’lü yıllar ile 2010’daki ve aylak bir gezgini buluşturan bir sokak hali.

Proust üzerine konuşurken Benjamin bir de şu soruyu sorar: “Neydi Proust’un soluğu kesilirse aradığı şey? Ne vardı bu sınırsız çabanın ardında? Önem verdiğimiz bütün hayatların, bütün işlerin ve eylemlerin aslında ömrümüzün en sıradan, en uçucu, en duygusal, en zayıf saatinin kesintisizce açılıp genişlemesinden ibaret olduğu mudur?”

Düşlere bağlanan köprüler kurulurken romanlarda benimki de bir karşılaşmaydı; aklımdan geçenlere yanıt arayan.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

WordPress.com'da Blog Oluşturun.

Yukarı ↑

%d blogcu bunu beğendi: