Konfetim, Konfim.

Kedimi evde tepkisiz – koma haline yakın buldum. arada sırada zor da olsa bana tepki verme halleri de gitmiş. Bir anda hayatının sonuna gelmiş gibiydi. Sabaha karşı da ölüverdi.

Dile kolay, on yıl. Ölümden garip bir şekilde döndüğüm gün başımdaydı beni iyileştirmek için. Hani telaşlanır da ne yapacağını bilemezsin ya; sancıyan karnımın üzerine oturuyor ve iyileştirmeye çalışıyordu. Yüzümü de o bembeyaz patisiyle okşayıp. Her sabah yine bembeyaz patisiyle gelip yanağımı okşardı.

6 yavrusu oldu Konfeti’nin. Pasaklı beyaz kedim yavruları olunca “Ariel konfi” oldu; bembeyaz bir kedi oldu çıktı. Hatta uzun zaman miyavlamazdı da, balkona çıkacağı zaman  miyavlamazdı bile, saatlerce beklerdi. “Konfeti, bak böyle durmayla olmaz miyavlayacaksın.” Bakar yüzüme. Sonra sonra öğrendi sıkıntısını da dile getirmeyi….

Bir baktım ki, 10 koca yılımız da beraber geçmiş. 20-30 yaş aramın sanırım tek tanığı. Tez yazarken yoldaşım. Ona hazırladığım su kasesinin başına geçer, yatar ve tıkır tıkır o seslerle, gelen lamba ışığıyla arada durur. Ders çalışırken notların arasına yatışı, klavyeden geçişleri, kimi zaman dosyaları silmesi. Bir arkadaşım yavrularından biriyle chat yaparken bulmuştu kendini bir defa.

Sanırım ben biraz daha ona gözyaşı dökücem sanırım.

Başka bişimiş ki bu! Kuzucum gitti işte.

Reklamlar

Konfetim, Konfim.” için bir yanıt

Add yours

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

w

Connecting to %s

WordPress.com'da Blog Oluşturun.

Yukarı ↑

%d blogcu bunu beğendi: