Sana notlar: ruhun üşümesi…

Önce etrafında başlar üşüme. Yavaş yavaş tüm ruhunu sarar… Bir bakmışsın, ellerin ayakların buz kesmiş. Ruhunun verdiği sıcaklığın yerini kocaman bir boşluk almış.

Alışmak böyle başlar ruh boşluğuna. Ruhun üşür. Sıcacık gülebildiğin günleri özlersin. Her şeyin birbirinin içine karman çorman girmediği, insanların zihin melekelerinde oynamadığı o günleri özlersin.

Bir yol seçtiğin zaman bazen bilemezsin başına gelecekleri, teker teker üzerine siner… Tüm dünyanın karambolünden uzak o günleri özlersin.

Ruhun buz gibi üşüdüyse de bir kere, aynı yerlere bir daha dönmezsin; dönemezsin…

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

WordPress.com'da Blog Oluşturun.

Yukarı ↑

%d blogcu bunu beğendi: