Tadımlık: Onat Kutlar’dan “Yeter ki kararmasın…”

Onat Kutlar’ın mektupları bu sefer elimde… Yapı Kredi Yayınları’ndan çıkmış… Geçtiğimiz eylül ayında bir İstanbul seyahatinde, kitap poşetinde yerini alıverdiler…

Bu geçen günü şu satırlarla harmanlamak, iyi olur belki…

“Hiç abartmıyorum, bir anca binlerce gülümseyen yüzle doldu karanlık ve ıssız bozkır. Ay ışığı yükseldikçe, Kral Nabonide’nin yüzü ağır ağır silindi. Ama silindi. Düşündüm. Tıpkı Şukşin gibi, geçmişi bilecek kadar yaşadım ve önümde geleceğe inanacak kadar zaman var. Yaşadığımız günlerin toprağına acının, yalnızlığın tohumları ekiliyor her gün. Ama gene de hiç unutmadan yapabileceğimiz bir şey var: Bir insan elinin sıcaklığındaki dayanışmayı gerçekleştirmek. Her şeyi değiştirebilir bu. Çünkü ay ışığı, güzel değişimlerin tanrıçasıdır. Ve o ışığı yok etmek mümkün değil. Şuşkin’in öyküsünün son cümlesi: “Ay ışığı pencereden içeri doluyordu. Ah, nasıl da parlıyordu ay! Yeryüzü ister coşkuyla dolsun, ister acıyla, parlayacaktı hep böyle!” (s. 19).

http://fizy.com/#s/12gurn

Onat Kutlar, “Yeter ki Kararmasın…”, YKY 2012

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

WordPress.com'da Blog Oluşturun.

Yukarı ↑

%d blogcu bunu beğendi: